ای دل خسته، سکوت شب را به یاد دوست در تشویش آزرده سپری کن

که چنین است رسم روزگار

 حتی باران هم افسانه های زیبا و ابرهای فراری آسمان ذهن شلوغت را،

به تمسخری بس فراخ و عمیق با بازی روزگار می سنجند

و هرگز تو را نمی بینند که چگونه خاطری چنگ خورده را

به حراج گذاشته ای

حراجی که خریداری ندارد و تو تنها .........

به امید دیدار او در ..........

تلاطمی به وقفه شمارش خلق را تکرار می کنی.